Colm Toibin - Mesteren

Colm Toibin – MesterenMesteren er den amerikanske/engelske forfattaren Henry James. Du har kan hende ikkje høyrt om han eller lese noko av han, men det er ikkje noko krav for å setje pris på denne romanen. Denne boka er ein roman om fem år i livet hans, 1895-1899, og ikkje ein biografi. Kvart kapittel tar for seg i hovudsak ei hending, og gjer slik romanen litt novelleaktig og lett å leggja i frå seg for kvelden etter endt kapittel, om du greier det. Som det står på baksida av boka, så handlar første kapitlet om ei mislukka oppsetjing av eit av teaterstykka hans, og det er skrive slik at du får medkjensle med den stakars forfattaren. Denne kjensla held seg i heile romanen, der vi mellom anna får innblikk i ein spesiell familie med mange sterke personlegdomar. Romanen er heller ikkje utan komikk, spesielt i det kapitlet som handlar om da Henry James buset seg i eit hus i England og skal handtera tenarstaben når han venter gjester. Stakkars mann, men eg måtte le! Mesteren vart kåra til ein av dei ti beste bøkene i 2004 av New York Times, og det undrast eg ikkje noko over.Fleire av romanane til Henry James er filma, t.d. The Bostonians, Portrait of a Lady, og Washington Square
a.l.

Den som blunker er redd for døden av Knud Romer

Kan ein vond barndom bli god litteratur? Kan du kjenne ei slags glede av å lesa om dette utan å lure på om du treng nærare utgreing hos ein psykolog?
Kan ein vond barndom bli god litteratur? Kan du kjenne ei slags glede av å lesa om dette utan å lure på om du treng nærare utgreing hos ein psykolog? Svaret på begge spørsmåla er ja, og for å testa det kan du lesa denne romanen. Grunnen til at svaret blir ja på desse spørsmåla er språket. Det er fullt av presise og slagkraftige formuleringar. Her er nokre døme: ”Mor var blond og vakker, og hun levde livet før nazistene tok det.” ”Hun ville ha en klem av moren sin, og fikk en kåpe; hun ønsket seg en far, men det eneste hun fikk var kjeft og korrekser.”Forteljaren i romanen er Knud. Han er fødd i 1960 i ein liten by i Danmark. Mora er tysk, og det gjer at den vesle familien meir eller mindre lever som utstøytte. Knud fortel ikkje berre om sin eigen barndom, men òg om foreldra sin bakgrunn og familie, ingen av dei heilt A4. Særleg gjorde mora sin kamp for eit godt liv inntrykk. Humor? Ja, litt beisk. Les om tante Ilse som hata katter på s. 69.Kan ein vond barndom bli god litteratur? Kan du kjenne ei slags glede av å lesa om dette utan å lure på om du treng nærare utgreing hos ein psykolog?
Kan ein vond barndom bli god litteratur? Kan du kjenne ei slags glede av å lesa om dette utan å lure på om du treng nærare utgreing hos ein psykolog? Svaret på begge spørsmåla er ja, og for å testa det kan du lesa denne romanen. Grunnen til at svaret blir ja på desse spørsmåla er språket. Det er fullt av presise og slagkraftige formuleringar. Her er nokre døme: ”Mor var blond og vakker, og hun levde livet før nazistene tok det.” ”Hun ville ha en klem av moren sin, og fikk en kåpe; hun ønsket seg en far, men det eneste hun fikk var kjeft og korrekser.”Forteljaren i romanen er Knud. Han er fødd i 1960 i ein liten by i Danmark. Mora er tysk, og det gjer at den vesle familien meir eller mindre lever som utstøytte. Knud fortel ikkje berre om sin eigen barndom, men òg om foreldra sin bakgrunn og familie, ingen av dei heilt A4. Særleg gjorde mora sin kamp for eit godt liv inntrykk. Humor? Ja, litt beisk. Les om tante Ilse som hata katter på s. 69.